Het gevecht van het ouderschapsverlof


Vanmorgen liep het water over m’n rug in de douche en stond ik diep peinzend naar de douchedeur te staren.
Zoals sommigen onder jullie al weten maak ik momenteel gebruik van het feit dat we in Vlaanderen de mogelijkheid hebben om ouderschapsverlof te nemen. Dat konden jullie al lezen in het stuk ‘Dat doet een man toch niet …
Toch kom ik daar, zelfs meer dan je zou denken, uitspraken tegen die ik bijna niet voor mogelijk achtte.

Momenteel werk ik dus 4/5. Wat zoveel wil zeggen als 28 uren per week.
Het uurrooster is zodanig opgebouwd, samen met dat van mijn vrouw, dat de kinderen geen voor- en naschoolse opvang nodig hebben.
Door de jaren heen is ook onze levensstijl aangepast. Ze is er niet slechter op geworden, ze is wel anders geworden.
Na de zoveelste opmerking gisterenavond heb ik beslist om er nogmaals een stuk over neer te pennen. Als was het maar als therapie 🙂

Door meer tijd door te brengen met onze kinderen, vrienden, familie, enkele tegenslagen en een paar (veel te vroege) overlijdens ben ik nog meer tot het inzicht gekomen dat het huidige kapitalistisch systeem volgens mij ook anders kan. Voor een ander misschien wel een goed systeem, en daar heb ik respect voor, maar voor mij dus niet.
Ik ben me meer en meer gaan afvragen over het allemaal wel zo moet.
Want, wat moeten we tegenwoordig:

We moeten …

  • … veel geld verdienen;
  • … carrière maken*;
  • … continue gelukkig zijn;
  • … het grootste huis hebben;
  • … over alles een mening hebben;
  • … meer, groter, beter zijn;

  • *wat is dat eigenlijk carrière maken? 

Niets moet en alles kan, of was het nu niets kan en alles moet?

Ik zou dus durven stellen dat dat dus eigenlijk allemaal niet moet.
In het verlengde daarvan heb ik dus beslist om effectief 4/5 te blijven werken na afloop van het ouderschapsverlof. Maar nu komt de clue van mijn betoog:
Iemand zoals ikzelf die zich in meer of mindere mate wat wegtrekt uit dat systeem komt in aanraking met mensen die hier niet mee overweg kunnen.
Het gaat van kleine dingen als opmerkingen zoals: “Ben jij nu weeral thuis”, “jij werkt ook niet veel”, “Wat een luxe-leven”, enz …
Tot zelfs opmerkingen als: “Hij is werkmoe”, “hij werkt niet graag” en “da’s wel gemakkelijk om te profiteren”.
Kortom, men gaat je afschilderen als lui.
Ik kan het niet anders stellen: Er zijn mensen die zeggen dat ik lui ben. En dat kwetst!
Natuurlijk niet rechtstreeks, want indien dat het geval zou zijn, is er nog de mogelijkheid tot een gesprek waarin ik mijn visie zou kunnen uitleggen en eventueel zelfs hun opmerkingen zou kunnen weerleggen. Dat is nu niet het geval.

Ik ga mij hier nu niet zitten verdedigen dat ik niet lui ben, want dat brengt geen zoden aan de dijk.
Het prediken heb ik al lang opgegeven, want iedereen heeft zijn waarheid en tegenwoordig is het moeilijker geworden om te argumenteren met veel mensen omdat ze simpelweg niet willen afwijken van hun waarheid.
Wat zou dan wel het probleem kunnen zijn? Jaloezie, afgunst, niet begrijpen, …
De doorsnee kapitalist (en laat ons daar nu eens voor altijd duidelijk in zijn: wij leven in een kapitalistisch systeem) kan er dus niet mee om dat mensen dergelijke beslissingen nemen.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen voorstander van niet werken! Ik ben wel voorstander van anders werken.

Enerzijds krijg ik ook regelmatig reacties als: “Je moet daar niet van wakker liggen”, “trek je dat niet aan”, enz …
Wat natuurlijk leuke opmerkingen zijn.
Anderzijds daag ik iedereen uit om dat ook effectief eens te proberen: Je gaat werken in een ander regime dan “normaal”, je ziet regelmatig vreemde blikken of hoort (onrechtstreeks) opmerkingen, maar je mag er je niets van aantrekken 😉


Seksisme binnen het verhaal

We hebben tegenwoordig allemaal de mond vol over emancipatie. Iets waar ik voorstander van ben. Iedereen is gelijk.
Toch merk ik uit ervaring dat er een seksistisch kantje is aan het verhaal van de vader die voor zijn kinderen en gezin kiest. Wederom verwijs ik jullie graag naar het artikel ‘Dat doet een man toch niet …
Van een vrouw is het namelijk normaal dat ze voor haar kinderen kiest. Voor een man ligt dat blijkbaar anders. Hierover kan momenteel nog niet veel meer zeggen, ik moet me daar nog eens in verdiepen waar de wortels hiervan zitten.

De denkwijze die door de jaren heen is gegroeid over dit thema is moeilijk om te buigen. Al merken we toch dat er meer en meer mannen zijn die deze keuze ook maken.
Ook hier nogmaals, ik smijt geen stenen naar mensen die een andere keuze maken. Dat kan een heel goeie keuze waar ik respect voor heb!
Ik weet dat het lang kan duren om een olietanker te doen draaien, maar ik heb echt het gevoel dat het roer al is omgedraaid. De maatschappelijke bocht is ingezet.
We zullen het maar wat tijd geven zeker?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: